A, B, C, D, E

Eucalyptus behoort tot de mirtefamilie (Myrtaceae) en is inheems in Australië en aangrenzende gebieden. Enkele exemplaren werden door Joseph Banks naar Europa gebracht tijdens de expeditie van Captain Cook.
In Europa wordt eucalyptus voornamelijk aangeplant in het Middellandse Zeegebied. Sommige soorten kunnen ook aan de westkust van Engeland en Schotland groeien, hoewel slechts enkele soorten winterhard zijn.
Van verschillende eucalyptussoorten wordt aromatische olie gewonnen uit de bladeren. De bekendste soorten hiervoor zijn Eucalyptus globulus en Eucalyptus odorata.

Centaurea benedicta, algemeen bekend als Sint-Benedictusdistel, gezegende distel, heilige distel, gevlekte distel of gezegende knoopkruid, is een distelachtige plant die behoort tot de familie Asteraceae. Oorspronkelijk afkomstig uit het Middellandse Zeegebied, strekt het zich uit van Portugal en Zuid-Frankrijk tot Iran. Buiten zijn oorspronkelijke habitat wordt het vaak aangetroffen als een geïntroduceerde soort en in sommige regio's zoals Noord-Amerika wordt het beschouwd als een schadelijk onkruid.
Deze eenjarige plant wordt tot 60 cm hoog en heeft leerachtige, harige bladeren die 30 cm lang en 8 cm breed kunnen worden. 

De goudsbloem, of Calendula officinalis, behoort tot de composietenfamilie (Compositae of Asteraceae) en wordt vaak gekweekt in siertuinen. Oorspronkelijk komt de plant uit Zuid-Europa.
Het is een eenjarige plant met meestal oranje bloemen, soms geel, die een hoogte van 30–45 cm kan bereiken. De bloeiperiode loopt van mei tot november, en de vruchten zijn vaak gekromd en bootvormig.
Zowel verse als gedroogde bloemen kunnen worden gebruikt in soepen en als natuurlijke kleurstof voor kaas, boter en andere voedingsmiddelen. Historisch werden de bloemblaadjes ook gebruikt om saffraan na te bootsen.
Daarnaast worden goudsbloemblaadjes verwerkt in producten zoals zalf en tincturen. De bloemen bevatten etherische oliën die bij de verwerking van deze producten worden gebruikt.

Gunpowder (zhūchá) is een Chinese groene thee die zijn naam dankt aan de grijs-groene, strak opgerolde blaadjes die doen denken aan buskruit uit de 18e eeuw. Een andere mogelijke verklaring is dat "vers gebrouwen" in het Chinees klinkt als *gun-pao-da*.
Bij het zetten in heet water ontvouwen de blaadjes zich, waardoor de thee zijn karakteristieke grassige en soms rokerige smaak vrijgeeft.
In China staat deze thee ook bekend als parelthee (珠茶). Gunpowder wordt voornamelijk geproduceerd in de regio Ningbo en is een van de meest geliefde Chinese exporttheesoorten. Tegenwoordig worden de balletjes machinaal gerold, behalve bij de varianten van hogere kwaliteit, die nog met de hand worden vervaardigd.

De grote engelwortel, ook bekend als aartsengelwortel, behoort tot de schermbloemenfamilie (Apiaceae). De plant groeit van nature op vochtige, voedselrijke grond langs waterkanten, zoals bij het IJsselmeer, rivieroevers en grienden, en wordt daarnaast ook in tuinen gekweekt.

De plant wordt van oudsher in verschillende regio’s gekweekt, van Midden-Duitsland tot Toerkestan. Uit de zaden en wortels wordt een aromatische olie gewonnen, bekend als angelica-olie, die wordt toegepast in de cosmetische industrie, bakkerijen en likeurstokerijen. De stengels en bladstelen kunnen worden gekonfijt vanwege hun zoete en geurige smaak.

De grote klit (klis), ook bekend als burdock root in het Engels, behoort tot de familie van de composieten (Asteraceae). De wortel groeit het best in vochtige, nitraatrijke bodems, bij voorkeur in de zon of lichte schaduw en in gematigde klimaten. Grote klis is te vinden nabij huizen en akkers, op ruïnes, wegbermen, braakliggende gronden, open plekken in bossen, aan bosranden en in hagen. De wortel kan meer dan een meter lang worden.
Grote klis wordt al eeuwenlang gebruikt in verschillende traditionele kruidensystemen, zoals de Ayurveda en de Chinese kruidengeneeskunde. De wortel bevat verschillende vitamines (C, B1, B2, B3, B6, B12 en E), bètacaroteen, biotine, fenolzuren, polyacetylenen, bitterstoffen en fytosterolen.

Echte heemst (Althaea officinalis) behoort tot de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae) en is wereldwijd verspreid door menselijke activiteit, vooral naar gebieden met geschikte bodem, vochtigheid en klimaat.
Het zetmeel in de wortel, vermengd met eiwitachtige stoffen, werd vroeger gebruikt bij het maken van marshmallows en spekken. De bladeren kunnen gekookt worden gegeten en de bloemen zijn rauw te gebruiken in salades.

Echte heemst (Althaea officinalis) behoort tot de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae) en is wereldwijd verspreid door menselijke activiteit, vooral naar gebieden met geschikte bodem, vochtigheid en klimaat.
Het zetmeel in de wortel, vermengd met eiwitachtige stoffen, werd vroeger gebruikt bij het maken van marshmallows en spekken. De bladeren kunnen gekookt worden gegeten en de bloemen zijn rauw te gebruiken in salades.

Heermoes (Equisetum arvense), ook wel paardenstaart genoemd vanwege zijn karakteristieke uiterlijk, behoort tot de paardenstaartfamilie (Equisetaceae). De plant komt veelvuldig voor in Europa en groeit op uiteenlopende locaties, zoals weiden, langs wegen, op braakliggende gronden en tegen hellingen.
Heermoes is een van de oudste plantensoorten op aarde en bestaat al ongeveer 390 miljoen jaar. De plant onderscheidt zich door zijn diepe wortelstelsel, waarmee hij voedingsstoffen uit diepere bodemlagen kan opnemen. Hierdoor bevat heermoes van nature diverse plantaardige bestanddelen, waaronder mineralen, vezels en silicium.

Herderstasje (Capsella bursa-pastoris) is een plant uit de kruisbloemenfamilie (Brassicaceae). Het is een één- of tweejarige, rechtop groeiende plant die een hoogte kan bereiken van circa 5 tot 60 centimeter. De plant is winterhard en beschikt meestal over een verhoute penwortel. De bochtig getande bladeren vormen een rozet rond de spoelvormige wortel.
Herderstasje komt veelvuldig voor in gematigde streken en groeit op uiteenlopende plaatsen, zoals akkers, bermen en braakliggende grond. Door zijn herkenbare hartvormige zaaddozen is de plant gemakkelijk te identificeren.

In historische en volkskundige bronnen wordt herderstasje genoemd als onderdeel van traditionele plantenkennis. Daarnaast worden de jonge rozetblaadjes culinair gebruikt. 

Indische wierook (Boswellia serrata) is een middelgrote tot grote, bladverliezende boom met een open kroon en licht overhangende takken. De boom behoort tot de familie Burseraceae en komt van nature voor in India en het Punjabgebied. Hij groeit voornamelijk in droge, rotsachtige gebieden.
Uit de schors van de boom wordt een aromatische hars gewonnen die bekendstaat als Indische wierook. Deze hars wordt al eeuwenlang gewaardeerd binnen culturele en religieuze tradities, onder andere vanwege haar geur en verwerkingsmogelijkheden. Ook wordt Boswellia serrata genoemd in historische bronnen uit de ayurvedische traditie.

Kaneel (Cinnamomum ceylon) is een eeuwenoud kruid dat wordt gewonnen uit de schors van de kaneelboom. Hierbij wordt een deel van de schors zorgvuldig losgesneden, waarna de ruwe buitenkant wordt verwijderd. Uit de binnenkant van de schors ontstaan de bekende kaneelstokjes of kaneelpoeder. Kaneel wordt al eeuwenlang gewaardeerd vanwege zijn culinaire en culturele toepassingen.
In Aziatische en andere culturen wordt kaneel traditioneel gebruikt voor verschillende toepassingen, waarbij het heerlijke aroma een belangrijke rol speelt. Dit aroma wordt vooral bepaald door de vluchtige olie cinnamaldehyde. Daarnaast bevat kaneel van nature stoffen zoals eugenol, coumarinen, tannines, OPC’s en terpenen.

Knoflook (Allium sativum) behoort tot de lookachtigen (Alliaceae) en is een van de oudste cultuurplanten ter wereld. De plant vormt vanuit de bol in het voorjaar een bebladerde, ronde bloemschacht. Knoflook wordt wereldwijd gewaardeerd, zowel vanwege zijn karakteristieke smaak als zijn uitgesproken geur.
De toepassing van knoflook kent een lange geschiedenis binnen verschillende culturen. Al sinds de oudheid maakt de plant deel uit van traditionele keukens en kruidenkennis. Door zijn intense aroma is knoflook een veelgebruikt ingrediënt in uiteenlopende gerechten.

De lange zonnedauw (Drosera longifolia) is een meerjarige vleesetende plant behorend tot de zonnedauwfamilie (Droseraceae).
De plant groeit tot een hoogte van 5-20 cm en vormt een rozet van bladeren. De bladeren hebben lange stelen en zijn opstaand, langwerpig tot lancetvormig, met de breedste punt boven het midden. Ze zijn bedekt met talloze rode, kleverige tentakels die klierweefsel bevatten. Deze tentakels vangen kleine insecten zoals Simuliidae. Zodra een insect de tentakels raakt, rolt het blad zich om het insect en scheidt verteringsenzymen af. De vrijgekomen voedingsstoffen, waaronder stikstof, worden door de plant geabsorbeerd.
De plant ontkiemt in het voorjaar en bloeit in juli en augustus met drie tot acht witte bloemen, die alleen bij zonneschijn opengaan.

Lievevrouwebedstro (Galium odoratum; synoniem: Asperula odorata) is een meerjarige, winterharde kruidachtige plant uit de sterbladigenfamilie (Rubiaceae). De plant groeit van nature in loofbossen en schaduwrijke gebieden en staat bekend om haar fijne geur, die vooral na het drogen duidelijker wordt.
De plant heeft een dunne, kruipende wortel met talrijke uitlopers. De rechtopstaande, vierkante stengel is teer, onvertakt en wordt doorgaans 10 tot 30 cm hoog. De bladeren staan in kransen van zes tot negen en zijn lancetvormig, 1 tot 4 cm lang. Botanisch gezien zijn slechts twee daarvan echte bladeren; de overige zijn steunblaadjes die qua vorm en functie overeenkomen en samen een stervormig geheel vormen.

Mariadistel (Silybum marianum),  ook wel melkdistel genoemd, is een stekelige plant uit de composietenfamilie (Asteraceae). Van oorsprong komt de plant uit het Middellandse Zeegebied, maar hij groeit ook in gematigde streken zoals Nederland en België.
De plant is bekend om zijn opvallende, wit gevlekte bladeren en paarse bloemhoofden. De zaden van de mariadistel bevatten natuurlijke bestanddelen, waaronder silymarine, een groep bioactieve stoffen die tot de antioxidanten wordt gerekend. Vanwege deze samenstelling wordt mariadistel traditioneel verwerkt in diverse voedings- en kruidenproducten.

De tweestijlige meidoorn (Crataegus laevigata), is een doornige struik of kleine boom die van nature voorkomt in grote delen van Europa. In het voorjaar bloeit hij met witte bloemen, terwijl hij in de herfst donkerrode, bol- of eivormige bessen voortbrengt, ook wel “meelbessen” genoemd.
Bladeren, bloemen en bessen van de meidoorn bevatten van nature een rijke samenstelling van plantaardige stoffen, waaronder flavonoïden, procyanidines, vitamine C, tannines en glycosiden. Vanwege deze samenstelling wordt meidoorn traditioneel verwerkt in verschillende kruidproducten en supplementen.

De Ogentroost (Euphrasia officinalis) behoort tot de bremraapfamilie (Orobanchaceae) en gedijt voornamelijk in Frankrijk, met uitzondering van het Middellandse Zeegebied. Deze plant is ook te vinden in andere delen van Europa, zoals Duitsland, Oostenrijk en Schotland.
De Ogentroost is een eenjarige plant die doorgaans tussen de 10 en 25 cm hoog wordt en bedekt is met talrijke lange klierharen. Van mei tot september bloeit de plant met witte bloemen die vaak een lichtpaarse bovenlip en een gele vlek op de onderlip hebben.

Rooibos (Aspalathus linearis) is een plant uit de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae) die van nature voorkomt in het fynbos rond de Cederberg in Zuid-Afrika. Sinds ongeveer 1930 wordt de plant gecultiveerd voor de productie van rooibosthee. De bladeren worden geplukt, gekneusd en in de zon gelegd om te oxideren, waardoor ze hun karakteristieke roodbruine kleur krijgen.
De naam 'rooibos' is afkomstig uit het Afrikaans en betekent ‘rood bos’, afgeleid van het Nederlandse woord.
Rooibos wordt traditioneel in Zuid-Afrika gebruikt als kruid en wordt verwerkt in zowel dranken als cosmetische producten. Het is van nature cafeïnevrij en bevat weinig tannines, waardoor het een zachte, licht zoete smaak heeft.

Slaapmutsje, ook bekend als goudpapaver (Eschscholtzia californica), is een plant met goudgele bloemen die behoort tot de papaverfamilie. De plant is oorspronkelijk afkomstig uit Californië, wat ook de naam verklaart.
De bovengrondse delen van goudpapaver bevatten verschillende natuurlijke stoffen, waaronder chinolide-alkaloïden, rutine, fytosterolen, carotenoïden en cyanogeenglycosiden. Inheemse volkeren in Noord-Amerika maakten gebruik van de plant binnen hun traditionele toepassingen.
Tegenwoordig wordt slaapmutsje verwerkt in kruidenthee en andere kruidenpreparaten, en gewaardeerd om zijn botanische kenmerken en aromatische eigenschappen.

De Struikheide (Erica vulgaris - Calluna vulgaris) behoort tot de heidefamilie (Ericaceae) en groeit in heel Europa, vooral in Midden- en Noord-Europa. Het bereikt zelfs West-Siberië in het oosten. In de negentiende eeuw brachten Schotse immigranten de struikhei naar Canada, vanwaar het zich verspreidde over heel Noord-Amerika. Het is de enige soort in het geslacht Calluna, wat betekent dat het een monotypisch geslacht is.
De Struikheide kan 10-100 cm hoog worden, soms zelfs tot 150 cm op bepaalde plaatsen. Het heeft tweeslachtige, symmetrische bloemen, waarbij de kelk en de kroonbladen dezelfde kleur hebben. Tegen het einde van de takken verschijnen paarse bloemen, die van eind juli tot begin september de paarse heidevelden creëren.

Astragalus, ook wel bekend als vlezige hokjespeul (Astragalus membranaceus), is een plant die van oorsprong uit Azië komt. De wortel van de plant wordt al duizenden jaren gebruikt binnen de traditionele Chinese cultuur.
Binnen deze traditie neemt astragalus een belangrijke plaats in en wordt de plant geassocieerd met het concept ‘qi’, dat staat voor levensenergie. Astragalus wordt verwerkt in uiteenlopende toepassingen, zoals kruidentheeën, poeders en andere kruidenbereidingen.
De wortel bevat verschillende natuurlijke plantenstoffen en wordt gewaardeerd om zijn lange geschiedenis van traditioneel gebruik.

Vrouwenmantel (Alchemilla vulgaris) behoort tot een geslacht van ongeveer duizend soorten vaste kruidachtige en struikvormige planten binnen de rozenfamilie (Rosaceae). De plant komt voornamelijk voor in Europa en Azië, met enkele soorten in bergachtige gebieden van Afrika en Noord- en Zuid-Amerika. Vrouwenmantel groeit bij voorkeur op vochtige en verstoorde plekken, zoals bosranden, natte graslanden en wegbermen.

Zilverkaars (Cimicifuga racemosa), ook bekend als Black Cohosh of zwarte zilverkaars, is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in de traditionele kruidengeneeskunde van Noord-Amerika. De wortels werden door verschillende Noord-Amerikaanse stammen gebruikt en staan bekend onder de naam “squawroot”.

De plant is tegenwoordig bekend vanwege zijn lange geschiedenis van gebruik en culturele betekenis. Zilverkaars wordt steeds vaker verkocht in Nederland, vooral als onderdeel van kruidentheeën, supplementen en traditionele kruidenmengsels.