Latijnse naam

Oranjebloesem is een heerlijke toevoeging aan thee, die een subtiele zoete smaak geeft. 
Oranjebloesem, afkomstig van de Citrus aurantium dulce, voegt een heerlijke zoete toets toe aan uw favoriete thee. Het is de ideale manier om uw thee-ervaring te verrijken.

Schisandra, ook wel bekend als de schisandrabes (Schisandra chinensis), is een plant die al meer dan 2000 jaar wordt toegepast binnen de traditionele Chinese kruidencultuur. De plant produceert donkerrode bessen, waarvan uitsluitend de bessen met zaden worden gebruikt. Deze worden traditioneel geoogst na de eerste vorst en vervolgens gedroogd.
De schisandrabes bevat van nature verschillende plantenstoffen, waaronder antioxidanten. Door haar bijzondere samenstelling en lange geschiedenis wordt schisandra vaak verwerkt in kruidenmengsels en theeën binnen traditionele toepassingen.
Binnen de traditionele Chinese cultuur wordt schisandra gewaardeerd en veelvuldig toegepast in kruidenformules. Tegenwoordig wordt de bes ook buiten Azië gebruikt als ingrediënt in diverse kruidenbereidingen.

Pompoenzaden zijn rijk aan voedingsstoffen en calorieën, met een bijzonder hoog vetgehalte (vooral linolzuur en oliezuur), eiwitten, voedingsvezels en talrijke micronutriënten. Pompoenpitten zijn een veelgebruikt ingrediënt in de Mexicaanse keuken en worden ook geroosterd en als tussendoortje geserveerd. 

Propolis is een natuurlijke, bruinrode substantie die door honingbijen wordt geproduceerd. Binnen de bijenkast gebruiken bijen propolis als bouw- en afdichtingsmateriaal, onder andere om openingen te dichten en de structuur van de korf te verstevigen.
Honingbijen verzamelen propolis vanaf de zomer op warme dagen door harsen te verzamelen van knoppen en bladeren van bomen en andere planten. Deze harsen worden vermengd met bijenwas en bewerkt met speeksel en de pootjes van de bij, waardoor propolis ontstaat.
Propolis bestaat uit een combinatie van plantaardige harsen, bijenwas, etherische oliën en stuifmeel, met daarnaast kleine hoeveelheden vitaminen en mineralen. De samenstelling kan variëren afhankelijk van de planten in de omgeving van de bijenkast.

Rode klaver (Trifolium pratense) is een plant die van nature voorkomt in Europa en Centraal-Azië. De plant wordt gekenmerkt door haar samengestelde bladeren, die meestal uit drie deelblaadjes bestaan, en haar lichtpaarse bloemhoofden.
De bloemhoofden van rode klaver bevatten van nature diverse plantenstoffen, waaronder isoflavonen. Isoflavonen behoren tot de groep polyfenolen en maken deel uit van de natuurlijke samenstelling van de plant. Daarnaast bevat rode klaver vitaminen zoals vitamine C, B1, B2, B3, bèta-caroteen en choline.

Rode klaver kent een lange geschiedenis van gebruik binnen verschillende culturen en wordt tegenwoordig verwerkt in uiteenlopende kruidenbereidingen, zoals thee en andere plantaardige producten.

Rosae damascena, ook wel bekend als de damastroos, is een veelzijdige bloem met vele namen, waaronder de Iraanse roos, Bulgaarse roos, Taif-roos, Ispahan-roos en Castilië-roos.
Deze bloemen staan bekend om hun verfijnde geur en worden commercieel geteeld voor rozenolie, zowel "rose otto" als "rose absolute", die veel wordt gebruikt in de parfumerie. Ook worden ze gebruikt voor het maken van rozenwater en "rozenbeton". De bloemblaadjes zijn zelfs eetbaar en worden gebruikt om gerechten op smaak te brengen, als garnering, om kruidenthee te maken en om gulkand in suiker te bewaren. Bovendien is de damastroos de nationale bloem van Iran.

Steranijs is een boom of struik waarvan de vruchten dienen als specerij. Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-China en Vietnam, wordt hij nu ook geteeld in Cambodja, Laos, Japan en op de Filipijnen. Deze boom, vooral bekend om zijn achtarmige vruchten, is al sinds de 17e eeuw in Europa bekend als specerij, maar staat vooral bekend om zijn Aziatische smaakprofiel. Steranijs gedijt goed in warme tropische gebieden.
De vruchten worden vaak in hun geheel gebruikt of gemalen tot een goed doseerbaar poeder. De kruidige smaak zit niet in de zaadjes, maar in de verhoute schil van de vrucht. Steranijs heeft een intense geur van anijs dankzij de grote hoeveelheid anethol in de etherische olie. De smaak van de vrucht is rijker en steviger dan die van de anijsplant.

De Struikheide (Erica vulgaris - Calluna vulgaris) behoort tot de heidefamilie (Ericaceae) en groeit in heel Europa, vooral in Midden- en Noord-Europa. Het bereikt zelfs West-Siberië in het oosten. In de negentiende eeuw brachten Schotse immigranten de struikhei naar Canada, vanwaar het zich verspreidde over heel Noord-Amerika. Het is de enige soort in het geslacht Calluna, wat betekent dat het een monotypisch geslacht is.
De Struikheide kan 10-100 cm hoog worden, soms zelfs tot 150 cm op bepaalde plaatsen. Het heeft tweeslachtige, symmetrische bloemen, waarbij de kelk en de kroonbladen dezelfde kleur hebben. Tegen het einde van de takken verschijnen paarse bloemen, die van eind juli tot begin september de paarse heidevelden creëren.

Tijm (Thymus vulgaris) is een van de bekendste Mediterrane kruiden. De plant is een lage, houtige struik die vooral groeit in warme, droge gebieden rond het Middellandse Zeegebied. Er zijn meer dan 300 soorten bekend, maar de ‘echte’ of ‘gewone’ tijm (Thymus vulgaris) is de meest gangbare soort in de keuken.

Tijm wordt veel gebruikt voor vleesgerechten, soepen, stoofpotten en kruidenmengsels, maar ook als basis voor kruidenthee. Het staat bekend om zijn diepe aroma en het gehalte aan natuurlijke essentiële oliën zoals thymol en carvacrol. Het blad van tijm wordt gedroogd en gerist.
Naast geriste tijm, bieden we ook gemalen tijm en tijm tinctuur aan.

De koningskaars (Verbascum thapsus) is een lid van de helmkruidfamilie (Scrophulariaceae) en gedijt voornamelijk in duin- en krijtgebieden, waar het vrij algemeen voorkomt. Elders in Nederland is deze plant zeldzaam te vinden.
De bloemen van de koningskaars zijn geel en hebben een diameter van 1,5–3 cm. Ze bestaan uit vijf vergroeide kroonbladeren, vijf kelkbladen en vijf meeldraden, waarvan er drie bedekt zijn met gele of witte haartjes. De bloemen groeien in dichte aren en bloeien van juli tot de herfst. Een volwassen plant kan een hoogte van meer dan twee meter bereiken.

Venkel (Foeniculum vulgare) is een plant die behoort tot de schermbloemenfamilie (Apiaceae). De plant heeft een karakteristieke, anijsachtige smaak. Zowel de draadvormige bladeren als de zaden worden gebruikt als kruid en specerij in verschillende keukens.
Venkel is oorspronkelijk afkomstig uit Azië en het Middellandse Zeegebied en werd via middeleeuwse handelsroutes in Europa geïntroduceerd. Vooral in Zuid-Europa wordt knolvenkel veel geteeld. De knol wordt daar veelvuldig gebruikt in salades en warme gerechten.
Venkelzaad kent een lange geschiedenis van traditioneel gebruik. In het verleden werd het kauwen op venkelzaad onderdeel van bepaalde gebruiken en rituelen, waaronder religieuze tradities.

De vlier (Sambucus nigra L.) is een inheemse boom of struik die wijdverspreid voorkomt in Nederland. De plant groeit op uiteenlopende locaties, zoals langs wegen, in bosranden en in tuinen.
Aan het einde van mei bloeit de vlier met grote schermen van kleine, roomwitte bloemen die een zoete, bloemige geur verspreiden. Deze bloesems worden traditioneel gebruikt voor het maken van onder andere vlierbloesemlikeur, -siroop en pannenkoekjes.
De bloemen bevatten verschillende natuurlijke plantenstoffen, waaronder flavonoïden zoals rutine, quercetine en astragaline. Daarnaast zijn er onder andere tannines (looistoffen), triterpenen, vetzuren en etherische olie in de bloesems aanwezig.

De vlier (Sambucus nigra L.) is een inheemse boom of struik die wijdverspreid voorkomt in Nederland. De plant groeit op uiteenlopende locaties, zoals langs wegen, in bosranden en in tuinen.
Aan het einde van mei bloeit de vlier met grote schermen van kleine, roomwitte bloemen die een zoete, bloemige geur verspreiden. Deze bloesems worden traditioneel gebruikt voor het maken van onder andere vlierbloesemlikeur, -siroop en pannenkoekjes.
De bloemen bevatten verschillende natuurlijke plantenstoffen, waaronder flavonoïden zoals rutine, quercetine en astragaline. Daarnaast zijn er onder andere tannines (looistoffen), triterpenen, vetzuren en etherische olie in de bloesems aanwezig.

Psylliumvezels zijn afkomstig van de zaden van Plantago psyllium. Deze zaden bestaan grotendeels uit vezels en worden vaak gebruikt als ingrediënt in voedingsproducten en supplementen. Psyllium bevat zowel oplosbare als onoplosbare vezels.
Het zaad bestaat voor meer dan 80% uit vezels, waarvan ongeveer 70% oplosbaar en 30% onoplosbaar is. Wanneer psylliumvezels in contact komen met water, vormen ze een gelachtige substantie die veel vocht kan opnemen. Daarom is het belangrijk om bij gebruik van psyllium voldoende water te drinken.

Vanwege deze eigenschappen wordt psyllium vaak toegepast in producten die bedoeld zijn als aanvulling op de dagelijkse vezelinname.