Kruiden

Olijfbladeren komen van de wilde olijfboom (Olea europaea) en bevatten van nature antioxidanten. Deze bomen zijn oorspronkelijk inheems in West-Azië, Egypte en Syrië, en komen tegenwoordig ook voor in het Middellandse Zeegebied, Zuid-Amerika, het zuiden van de Verenigde Staten, Zuid-Australië en de tropen.

Al eeuwenlang worden olijfbladeren gebruikt in het Middellandse Zeegebied, bijvoorbeeld als thee. Ze bevatten verschillende plantenstoffen, waaronder oleuropeïne, secoiridoïden en flavonoïden. Olijfbladeren hebben een rijke geschiedenis in de traditionele keuken en volkskruidenkunde en worden vaak geassocieerd met de olijfboom, ook wel de 'boom des levens' genoemd.

De moerasspirea (Filipendula ulmaria) is een vaste plant behorend tot de rozenfamilie (Rosaceae). Het is een rechtopstaande plant die een hoogte kan bereiken van 0,6 tot 2 meter. De bloemen van de moerasspirea zijn talrijk en roomkleurig, met een breedte van 0,4 tot 1 cm en elk bestaande uit vijf kroonblaadjes, die een sterke amandelgeur hebben. De bladeren zijn veervormig samengesteld, met een groot topblaadje dat handvormig is gespleten.

Onsterfelijkheidskruid - Gynostemma pentaphyllum, ook bekend als ‘jiaogulan’, is een klimplant die van nature voorkomt in Japan, Zuidoost-China en Thailand. In Nederland staat deze plant bekend als ‘onsterfelijkheidskruid’ of ‘eeuwig-leven-kruid’.
Het kruid wordt traditioneel gebruikt in de Chinese cultuur en bevat verschillende plantenstoffen, waaronder antioxidanten. Gynostemma pentaphyllum wordt vaak verwerkt in thee of supplementen vanwege zijn rijke samenstelling aan natuurlijke stoffen.

Oranjebloesem is een heerlijke toevoeging aan thee, die een subtiele zoete smaak geeft. 
Oranjebloesem, afkomstig van de Citrus aurantium dulce, voegt een heerlijke zoete toets toe aan uw favoriete thee. Het is de ideale manier om uw thee-ervaring te verrijken.

Oregano (Origanum vulgare), ook bekend als wilde marjolein, is een aromatisch kruid dat al duizenden jaren wordt gebruikt in verschillende keukens en culturen. Het kruid behoort tot de Lamiaceae-familie, waartoe ook rozemarijn, tijm en munt behoren.
Oregano bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder carvacrol, dat verantwoordelijk is voor de karakteristieke pittige en licht bittere smaak. Deze stof draagt bij aan het uitgesproken aroma van oregano.
De meest aromatische oregano groeit van nature in mediterrane berggebieden op kalkrijke bodems. In het voorjaar bloeit de wilde oregano, waarna het traditioneel wordt geoogst. Dankzij zijn smaak en samenstelling wordt oregano veel gebruikt in culinaire toepassingen en kruidentheeën.

Oregano (Origanum vulgare), ook bekend als wilde marjolein, is een aromatisch kruid dat al duizenden jaren wordt gebruikt in verschillende keukens en culturen. Het kruid behoort tot de Lamiaceae-familie, waartoe ook rozemarijn, tijm en munt behoren.
Oregano bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder carvacrol, dat verantwoordelijk is voor de karakteristieke pittige en licht bittere smaak. Deze stof draagt bij aan het uitgesproken aroma van oregano.
De meest aromatische oregano groeit van nature in mediterrane berggebieden op kalkrijke bodems. In het voorjaar bloeit de wilde oregano, waarna het traditioneel wordt geoogst. Dankzij zijn smaak en samenstelling wordt oregano veel gebruikt in culinaire toepassingen en kruidentheeën.

Paardenbloem (Taraxacum officinale) is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in verschillende culturen. Zowel de wortel als de bovengrondse delen van de plant worden toegepast en staan bekend om hun veelzijdige gebruiksmogelijkheden.
De jonge bladeren van de paardenbloem worden traditioneel gebruikt in gerechten, zoals salades, vooral in het voorjaar. De gele bloemen kunnen worden gebruikt als decoratie en zijn ook geschikt om te drogen en te verwerken tot kruidenthee.
Paardenbloemen bevatten van nature verschillende plantenstoffen, waaronder bitterstoffen, flavonoïden en vetzuren. Daarnaast zijn ze een bron van vitaminen, zoals B-vitaminen en vitamine C, en bevatten ze mineralen zoals calcium, magnesium, zink en mangaan. 

Paardenbloem (Taraxacum officinale) is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in verschillende culturen. Zowel de wortel als de bovengrondse delen van de plant worden toegepast en staan bekend om hun veelzijdige gebruiksmogelijkheden.
De jonge bladeren van de paardenbloem worden traditioneel gebruikt in gerechten, zoals salades, vooral in het voorjaar. De gele bloemen kunnen worden gebruikt als decoratie en zijn ook geschikt om te drogen en te verwerken tot kruidenthee.
Paardenbloemen bevatten van nature verschillende plantenstoffen, waaronder bitterstoffen, flavonoïden en vetzuren. Daarnaast zijn ze een bron van vitaminen, zoals B-vitaminen en vitamine C, en bevatten ze mineralen zoals calcium, magnesium, zink en mangaan. 

Paardenbloem (Taraxacum officinale) is een plant die al eeuwenlang wordt gebruikt in verschillende culturen. Zowel de wortel als de bovengrondse delen van de plant worden toegepast en staan bekend om hun veelzijdige gebruiksmogelijkheden.
De jonge bladeren van de paardenbloem worden traditioneel gebruikt in gerechten, zoals salades, vooral in het voorjaar. De gele bloemen kunnen worden gebruikt als decoratie en zijn ook geschikt om te drogen en te verwerken tot kruidenthee.
Paardenbloemen bevatten van nature verschillende plantenstoffen, waaronder bitterstoffen, flavonoïden en vetzuren. Daarnaast zijn ze een bron van vitaminen, zoals B-vitaminen en vitamine C, en bevatten ze mineralen zoals calcium, magnesium, zink en mangaan. 

De papaja (Carica papaya) behoort tot de familie Caricaceae en wordt geïmporteerd naar België en Nederland vanuit Midden-Amerika, Azië, Midden- en Zuid-Afrika. Recentelijk wordt de papaja ook in Nederland in kassen geteeld, waarbij speciale aarde nodig is. Deze vrucht is het hele jaar door verkrijgbaar, zonder noemenswaardige seizoensinvloeden.
De papaja groeit aan de stam van een meloenboom en wordt daarom ook wel "boommeloen" genoemd. De oorsprong van de papajaboom ligt in Mexico. Deze boom kan tot wel zes meter hoog worden, met een holle stam en grote, vingervormige bladeren. Er bestaan diverse ondersoorten van de papaja.

Passiebloem (Passiflora incarnata) is een plant die van oorsprong voorkomt in Midden- en Noord-Amerika. Verschillende delen van de plant worden al lange tijd gebruikt binnen diverse culturen. Tegenwoordig komt de passiebloem ook in andere delen van de wereld voor.
De opvallende bloemen van Passiflora incarnata zijn eetbaar en worden gewaardeerd om hun bijzondere uiterlijk. In de herfst vormt de plant vruchten en ook de bladeren zijn eetbaar. Deze bladeren bevatten van nature verschillende plantenstoffen, waaronder tannines, flavanolen, saponinen en choline, evenals mineralen zoals magnesium.
Binnen de kruidencultuur wordt passiebloem traditioneel toegepast en vaak verwerkt in kruidentheeën of andere kruidenbereidingen.

Pau d’arco (Tabebuia avellanedae) is een boom die van nature voorkomt in het Amazonegebied. Voor traditionele toepassingen wordt met name de binnenste laag van de schors gebruikt. Deze schors heeft een lange geschiedenis binnen verschillende culturen in Zuid-Amerika.
De schors van pau d’arco bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder flavonoïden en quinonen. In de bast zijn meer dan twintig verschillende quinonverbindingen geïdentificeerd, waaronder lapachol en beta-lapachone. Deze stoffen dragen bij aan de kenmerkende samenstelling van pau d’arco.
Pau d’arco wordt traditioneel verwerkt tot thee of andere kruidenbereidingen en wordt gewaardeerd vanwege zijn natuurlijke oorsprong en rijke plantenprofiel.

Pau d’arco (Tabebuia avellanedae) is een boom die van nature voorkomt in het Amazonegebied. Voor traditionele toepassingen wordt met name de binnenste laag van de schors gebruikt. Deze schors heeft een lange geschiedenis binnen verschillende culturen in Zuid-Amerika.
De schors van pau d’arco bevat van nature diverse plantenstoffen, waaronder flavonoïden en quinonen. In de bast zijn meer dan twintig verschillende quinonverbindingen geïdentificeerd, waaronder lapachol en beta-lapachone. Deze stoffen dragen bij aan de kenmerkende samenstelling van pau d’arco.
Pau d’arco wordt traditioneel verwerkt tot thee of andere kruidenbereidingen en wordt gewaardeerd vanwege zijn natuurlijke oorsprong en rijke plantenprofiel.

Schisandra, ook wel bekend als de schisandrabes (Schisandra chinensis), is een plant die al meer dan 2000 jaar wordt toegepast binnen de traditionele Chinese kruidencultuur. De plant produceert donkerrode bessen, waarvan uitsluitend de bessen met zaden worden gebruikt. Deze worden traditioneel geoogst na de eerste vorst en vervolgens gedroogd.
De schisandrabes bevat van nature verschillende plantenstoffen, waaronder antioxidanten. Door haar bijzondere samenstelling en lange geschiedenis wordt schisandra vaak verwerkt in kruidenmengsels en theeën binnen traditionele toepassingen.
Binnen de traditionele Chinese cultuur wordt schisandra gewaardeerd en veelvuldig toegepast in kruidenformules. Tegenwoordig wordt de bes ook buiten Azië gebruikt als ingrediënt in diverse kruidenbereidingen.

Schisandra, ook wel bekend als de schisandrabes (Schisandra chinensis), is een plant die al meer dan 2000 jaar wordt toegepast binnen de traditionele Chinese kruidencultuur. De plant produceert donkerrode bessen, waarvan uitsluitend de bessen met zaden worden gebruikt. Deze worden traditioneel geoogst na de eerste vorst en vervolgens gedroogd.
De schisandrabes bevat van nature verschillende plantenstoffen, waaronder antioxidanten. Door haar bijzondere samenstelling en lange geschiedenis wordt schisandra vaak verwerkt in kruidenmengsels en theeën binnen traditionele toepassingen.
Binnen de traditionele Chinese cultuur wordt schisandra gewaardeerd en veelvuldig toegepast in kruidenformules. Tegenwoordig wordt de bes ook buiten Azië gebruikt als ingrediënt in diverse kruidenbereidingen.

Pepermuntolie wordt gewonnen uit de bladeren van de pepermuntplant (Mentha piperita), een kruising tussen watermunt (Mentha aquatica) en aarmunt (Mentha spicata). Pepermunt behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae), waartoe ook andere aromatische kruiden zoals basilicum en rozemarijn behoren.
De plant werd in de zeventiende eeuw in Engeland herkend als een aparte soort en wordt sindsdien op grote schaal geteeld. Pepermunt bevat van nature verschillende etherische oliën, waaronder menthol, menthone en cineol, die samen zorgen voor de kenmerkende frisse geur en smaak.
Pepermuntolie wordt gebruikt als ingrediënt in uiteenlopende producten, zoals pepermuntsnoep, aroma’s en kruidenbereidingen. Daarnaast worden de bladeren van de pepermuntplant traditioneel verwerkt tot thee.

Peterselie (Petroselinum crispum) is een tweejarige, winterharde kruidachtige plant uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae). Het kruid wordt veel gebruikt in de Europese, Amerikaanse en Midden-Oosterse keuken vanwege zijn frisse, aromatische smaak.
In de oudheid had peterselie een symbolische betekenis. Bij de oude Grieken stond het kruid symbool voor vreugde en werd het veelvuldig toegepast in rituelen en tradities. De Romeinen verspreidden het gebruik van peterselie verder door West-Europa. In de Middeleeuwen werd peterselie zowel als kruid als groente gegeten en verbouwd, onder andere in de tuinen van Karel de Grote.

Pompoenzaden zijn rijk aan voedingsstoffen en calorieën, met een bijzonder hoog vetgehalte (vooral linolzuur en oliezuur), eiwitten, voedingsvezels en talrijke micronutriënten. Pompoenpitten zijn een veelgebruikt ingrediënt in de Mexicaanse keuken en worden ook geroosterd en als tussendoortje geserveerd. 

Propolis is een natuurlijke, bruinrode substantie die door honingbijen wordt geproduceerd. Binnen de bijenkast gebruiken bijen propolis als bouw- en afdichtingsmateriaal, onder andere om openingen te dichten en de structuur van de korf te verstevigen.
Honingbijen verzamelen propolis vanaf de zomer op warme dagen door harsen te verzamelen van knoppen en bladeren van bomen en andere planten. Deze harsen worden vermengd met bijenwas en bewerkt met speeksel en de pootjes van de bij, waardoor propolis ontstaat.
Propolis bestaat uit een combinatie van plantaardige harsen, bijenwas, etherische oliën en stuifmeel, met daarnaast kleine hoeveelheden vitaminen en mineralen. De samenstelling kan variëren afhankelijk van de planten in de omgeving van de bijenkast.

De Gladde Iep (Ulmus rubra), ook bekend als slippery elm, is een loofboom die van nature voorkomt in de vochtige hooglanden in het oosten van Noord-Amerika. Aanvankelijk werd deze soort in 1753 nog aangezien voor de Ulmus americana, maar in 1793 werd vastgesteld dat het om een afzonderlijke soort ging, waarna de naam Ulmus rubra werd toegekend.
In Noord-Amerika kent de rode iep een lange geschiedenis van praktisch gebruik. De boom groeit snel en levert stevig hout dat goed bestand is tegen verrotting. De vezels van de boom werden traditioneel gebruikt voor het maken van draad, touw en andere toepassingen.

Rode klaver (Trifolium pratense) is een plant die van nature voorkomt in Europa en Centraal-Azië. De plant wordt gekenmerkt door haar samengestelde bladeren, die meestal uit drie deelblaadjes bestaan, en haar lichtpaarse bloemhoofden.
De bloemhoofden van rode klaver bevatten van nature diverse plantenstoffen, waaronder isoflavonen. Isoflavonen behoren tot de groep polyfenolen en maken deel uit van de natuurlijke samenstelling van de plant. Daarnaast bevat rode klaver vitaminen zoals vitamine C, B1, B2, B3, bèta-caroteen en choline.

Rode klaver kent een lange geschiedenis van gebruik binnen verschillende culturen en wordt tegenwoordig verwerkt in uiteenlopende kruidenbereidingen, zoals thee en andere plantaardige producten.

Rode klaver (Trifolium pratense) is een plant die van nature voorkomt in Europa en Centraal-Azië. De plant wordt gekenmerkt door haar samengestelde bladeren, die meestal uit drie deelblaadjes bestaan, en haar lichtpaarse bloemhoofden.
De bloemhoofden van rode klaver bevatten van nature diverse plantenstoffen, waaronder isoflavonen. Isoflavonen behoren tot de groep polyfenolen en maken deel uit van de natuurlijke samenstelling van de plant. Daarnaast bevat rode klaver vitaminen zoals vitamine C, B1, B2, B3, bèta-caroteen en choline.
Rode klaver kent een lange geschiedenis van gebruik binnen verschillende culturen en wordt tegenwoordig verwerkt in uiteenlopende kruidenbereidingen, zoals thee en andere plantaardige producten.

Rooibos (Aspalathus linearis) is een plant uit de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae) die van nature voorkomt in het fynbos rond de Cederberg in Zuid-Afrika. Sinds ongeveer 1930 wordt de plant gecultiveerd voor de productie van rooibosthee. De bladeren worden geplukt, gekneusd en in de zon gelegd om te oxideren, waardoor ze hun karakteristieke roodbruine kleur krijgen.
De naam 'rooibos' is afkomstig uit het Afrikaans en betekent ‘rood bos’, afgeleid van het Nederlandse woord.
Rooibos wordt traditioneel in Zuid-Afrika gebruikt als kruid en wordt verwerkt in zowel dranken als cosmetische producten. Het is van nature cafeïnevrij en bevat weinig tannines, waardoor het een zachte, licht zoete smaak heeft.

Rosae damascena, ook wel bekend als de damastroos, is een veelzijdige bloem met vele namen, waaronder de Iraanse roos, Bulgaarse roos, Taif-roos, Ispahan-roos en Castilië-roos.
Deze bloemen staan bekend om hun verfijnde geur en worden commercieel geteeld voor rozenolie, zowel "rose otto" als "rose absolute", die veel wordt gebruikt in de parfumerie. Ook worden ze gebruikt voor het maken van rozenwater en "rozenbeton". De bloemblaadjes zijn zelfs eetbaar en worden gebruikt om gerechten op smaak te brengen, als garnering, om kruidenthee te maken en om gulkand in suiker te bewaren. Bovendien is de damastroos de nationale bloem van Iran.