Blaas

De Struikheide (Erica vulgaris - Calluna vulgaris) behoort tot de heidefamilie (Ericaceae) en groeit in heel Europa, vooral in Midden- en Noord-Europa. Het bereikt zelfs West-Siberië in het oosten. In de negentiende eeuw brachten Schotse immigranten de struikhei naar Canada, vanwaar het zich verspreidde over heel Noord-Amerika. Het is de enige soort in het geslacht Calluna, wat betekent dat het een monotypisch geslacht is.
De Struikheide kan 10-100 cm hoog worden, soms zelfs tot 150 cm op bepaalde plaatsen. Het heeft tweeslachtige, symmetrische bloemen, waarbij de kelk en de kroonbladen dezelfde kleur hebben. Tegen het einde van de takken verschijnen paarse bloemen, die van eind juli tot begin september de paarse heidevelden creëren.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van gewone tijm (Thymus vulgaris).
Tijm (Thymus vulgaris) is een klassiek Mediterraan keukenkruid met een warm, kruidig aroma. Het wordt al eeuwen gebruikt in zowel culinaire bereidingen als traditionele kruidkunde. Voor deze tinctuur wordt het gedroogde kruid van Thymus vulgaris zorgvuldig geëxtraheerd in een water-alcoholmengsel, waardoor de natuurlijke aromatische stoffen goed behouden blijven.
Tijm staat bekend om zijn diepe geur en het gehalte aan essentiële oliën zoals thymol en carvacrol. Een tinctuur is een praktische, geconcentreerde manier om tijm te gebruiken zonder koken of trekken.
Naast tijm tinctuur, bieden we ook gemalen tijm en geriste tijm aan.

Venkel (Foeniculum vulgare) is een plant behorend tot de schermbloemenfamilie (Apiaceae). De Latijnse naam voor venkel is Foeniculum vulgare. De plant behoort tot de schermbloemenfamilie (Apiaceae) en levert zowel aromatische zaden als een smakelijke groente. Het heeft een kenmerkende smaak die doet denken aan anijs, en zowel de draadvormige vertakkingen van de bladeren als de zaden worden gebruikt als kruid en specerij. Buiten gemalen venkelzaden bevat ons assortiment ook hele venkelzaden.

Venkel (Foeniculum vulgare) is een plant die tot de schermbloemenfamilie (Apiaceae) behoort.
De Latijnse naam voor venkel is Foeniculum vulgare. De plant vormt geurige zaden die een herkenbare anijsachtige smaak hebben. Zowel de fijne bladeren als de zaden worden gebruikt in thee, kruidenmixen en tal van gerechten.
Bij hele venkelzaden blijft de natuurlijke structuur intact. Hierdoor komt de smaak langzamer vrij dan bij gemalen zaad en blijft het aroma beter behouden. Hele zaden worden vaak gebruikt voor thee, in stoofgerechten of in recepten waar het zaad langzaam mag trekken. Buiten hele venkelzaden bevat ons assortiment ook gemalen venkelzaden.

Vitamine C (ascorbinezuur) is de pure vorm van vitamine C. Daarnaast bestaan gebufferde vormen van ascorbinezuur, die over het algemeen gemakkelijker door het maag-darmstelsel worden verdragen. Vitamine C is een wateroplosbare vitamine die van nature voorkomt in verschillende groenten en fruit, zoals citrusvruchten, kiwi, paprika en broccoli. In voedingssupplementen wordt vitamine C vaak toegevoegd in poeder-, tablet- of capsulevorm om de dagelijkse inname aan te vullen.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogde bloesem kruid van Sambucus nigra (Vlier).
De vlier (Sambucus nigra L.) is een inheemse boom of struik die wijdverspreid voorkomt in Nederland. De plant groeit op uiteenlopende locaties, zoals langs wegen, in bosranden en in tuinen.
Aan het einde van mei bloeit de vlier met grote schermen van kleine, roomwitte bloemen die een zoete, bloemige geur verspreiden. Deze bloesems worden traditioneel gebruikt voor het maken van onder andere vlierbloesemlikeur, -siroop en pannenkoekjes.

De bloemen bevatten verschillende natuurlijke plantenstoffen, waaronder flavonoïden zoals rutine, quercetine en astragaline. Daarnaast zijn er onder andere tannines (looistoffen), triterpenen, vetzuren en etherische olie in de bloesems aanwezig.

Kruidenthee samengesteld uit diverse kruiden
Lekker voor in de vroege ochtend

Kruidenthee samengesteld uit diverse kruiden
Lekker voor ieder moment

De grote weegbree (Plantago major) is een plant die behoort tot de weegbreefamilie (Plantaginaceae) en varieert in grootte van 10 tot 50 cm. Het vormt een dicht bladrozet dat goed bestand is tegen betreding, waardoor het vaak wordt beschouwd als onkruid. Deze plantensoort komt veel voor in tuinen, langs wegen en paden, en wordt soms spottend het "voetspoor van de blanken" genoemd. Niettemin is er een gekweekte variëteit bekend als Plantago major 'Rosularis'.

Smalle weegbree (Plantago lanceolata) is een inheemse plant die voorkomt in Europa, delen van Azië, Noord-Afrika en Noord-Amerika. De plant groeit bij voorkeur op vochtige, zanderige grond en is te vinden in graslanden, langs wegen en spoorwegen en zelfs tussen bestrating.
Smalle weegbree kan een hoogte bereiken van ongeveer 75 centimeter en heeft lange, smalle bladeren. Vanaf mei bloeit de plant met lichtgroene bloemaren, voorzien van opvallende witte meeldraden.

Smalle weegbree (Plantago lanceolata) is een inheemse plant die voorkomt in Europa, delen van Azië, Noord-Afrika en Noord-Amerika. De plant groeit bij voorkeur op vochtige, zanderige grond en is te vinden in graslanden, langs wegen en spoorwegen en zelfs tussen bestrating.
Smalle weegbree kan een hoogte bereiken van ongeveer 75 centimeter en heeft lange, smalle bladeren. Vanaf mei bloeit de plant met lichtgroene bloemaren, voorzien van opvallende witte meeldraden.

Enkelvoudige kruidentinctuur gemaakt met gedroogd kruid van Plantaginis (Plantago) lanceolata (Weegbree Smalle).
Smalle weegbree (Plantago lanceolata) is een inheemse plant die voorkomt in Europa, delen van Azië, Noord-Afrika en Noord-Amerika. De plant groeit bij voorkeur op vochtige, zanderige grond en is te vinden in graslanden, langs wegen en spoorwegen en zelfs tussen bestrating.
Smalle weegbree kan een hoogte bereiken van ongeveer 75 centimeter en heeft lange, smalle bladeren. Vanaf mei bloeit de plant met lichtgroene bloemaren, voorzien van opvallende witte meeldraden.

De schietwilg (Salix alba), ook bekend als “white willow” in het Engels, is een boom die veel voorkomt in Nederland. De bast van de wilg bevat van nature de stof salicine, een glycoside die al in 1828 werd geïdentificeerd door de Duitse apotheker Johann Andreas Buchner.
Schietwilg wordt gewaardeerd om zijn lange geschiedenis van gebruik en is botanisch interessant vanwege zijn karakteristieke bladeren en groeivorm.